Karadeniz Bölgesi'nde sebze olarak tüketilen yabani
bitkilerin, kırmızı kan hücrelerinin yapımında görev alan ve eksikliğinde
anemiye neden olan demir içeriği bakımından oldukça zengin olduğu
belirlendi.
Ordu Üniversitesi'nin (ODÜ) yaptığı araştırmaya göre, Ordu ve
yöresinde sebze olarak yetişen yabani bitkilerin besin değeri yönünden
incelendiği çalışma sonucunda, yörede doğadan toplanarak tüketilen bu bitkilerin
protein oranı ve mineral yönünden oldukça zengin olduğu tespit edildi.
Sakarcanın kuru madde oranı; melocanın bakır konsantrasyonu; hoşkıran bitkisinin
ise kül oranı, demir ve çinko konsantrasyonu yönünden en yüksek değerlere sahip
olduğu bulundu.
Çalışmada ele alınan bitkilerden ısırganın, sabit yağ,
protein, azot, manganez, C vitamini bakımından en zengin bitkisi olduğu tespit
edildi. Galdirik ve baldıran bitkilerinin ise diğer bitkilere oranla daha düşük
değerlere sahip olduğu belirlendi. Araştırmada yörede sebze olarak tüketilen bu
bitkilerin her ne kadar mineral madde içerikleri yönünden zengin olsalar da
bitkilerin kullanım alışkanlıkları ve pişirme şekillerinin besin değeri üzerine
etkili olduğu bilgilerine yer verildi.
Çinko konsantrasyonu bakımından en
yüksek değerler melocan ve hoşkıran bitkilerinde, en düşük değer ise sakarca
bitkisinde ortaya çıktı. Sağlıklı bir yaşam için günlük çinko ihtiyacının 11 mg
olduğu hatırlatılan araştırmada şöyle denildi:
"Günlük beslenmede çinko
et, balık, süt, peynir ve yumurta gibi hayvansal kaynaklı gıdalardan temin
edilmekte olup, doğadan toplanan bu bitkilerin çinko konsantrasyonlarının
yeterli düzeyde olması yöre halkı açısından olumlu bir sonuçtur. C vitamini
içeriği bakımından en yüksek değerler 16.07 ve 14.55 mg. kg ile melocan ve
ısırgan bitkilerinde, en düşük değer ise 2.87 mg. kg ile galdirik bitkisinde
bulunmuştur. C vitamini suda çözünebilen bir vitamin olup, insan bünyesinde çok
önemli fonksiyonları bulunmaktadır. Meyve ve sebzeler iyi birer C vitamini
kaynağı olup, özellikle organik tarım usullerine göre yetiştirilen ürünlerin ve
yabani bitkilerin daha fazla C vitamini içerdiği çeşitli çalışmalarda tespit
edilmiştir. Yetişkin bir insanın günlük C vitamini ihtiyacı 60 mg olup, bu
vitamin demir ve kalsiyumun yarayışlılığını da artırmaktadır. Çalışmaya konu
olan bitkilerin C vitamini yönünden düşük değerler içerdiği görülmektedir
Deve, devegiller
(Camelidae) familyasının Cameluscinsini oluşturan iki evcil hayvan türünün ortak adı. Develer yük çeki ve binek hayvanı
olarak kullanıldığı gibi, yünü, sütü,
derisi ve eti için de beslenir. Yalnızca evcil türleriyle tanınan bu hayvanların
yabanıl atalarından bu yana pek az değişikliğe uğradığı sanılmaktadır.
Devenin iki türü Hindistan, Pakistan, Afganistan, İran, Suriye,
Arabistan gibi
Güney Asya ülkeleri ile Afrika’da yetiştirilen tek hörgüçlü deve (C.
doremedarius) ve Orta Asya’da yetiştirilen çift hörgüçlü deve
(C. bactrianus) dir.
En belirgin özellikleri hörgüçlerinde yağ depolayabilme yeteneği olan bu
hayvanların uzun bacakları, yumuşak yayvan iki toynaklı ayakları kumda ya da
karda yürümeleri kolaylaştırır. Aynı yandaki bacaklarını birlikte kaldırarak
kendilerine özgü bir biçimde koşarlar. Ayrıca iki sırada üç tane koruyucu
kirpikleri, tüylü kulak delikleri gereğinde kapanabilen burun delikleri, keskin
görme ve koku alma duyuları da kum fırtınası gibi elverişsiz çevre koşullarına
uyum sağlamalarına yardımcı olur. Gövdelerini örten iki tip kıldan alttaki ince
ve kısa olanlar bazı yumuşak ve dayanıklı kumaşların yapımında kullanılır.
Genellikle çökerek dinlendikleri ve bu konumdayken yüklendikleri için
gövdelerinin yere değen bölümlerinde nasırlaşmış deri katmanları oluşmuştur.
Deve, 50 °C sıcaklıkta 8 gün aç-susuz kalabilir. Bu süre içinde toplam
ağırlığının %22'sini kaybeder. İnsan, vücudunda bulunan suyun %12'sini
kaybettiğinde ölürken, deve, vücudundaki suyun %40'ını kaybettiği halde ölmez.
Devenin susuzluğa dayanıklılığının diğer bir sebebi de, gündüz vücut ısısını
41 °C'ye kadar çıkartan bir mekanizmaya sahip olmasıdır. Bu sayede gündüz aşırı
çöl sıcağında su kaybını minimum seviyede tutabilmektedir. Soğuk çöl gecelerinde
ise vücut ısısını 30 °C'ye kadar düşürebilmektedir.Öbür nedeni ise develer bir
su kaynağı bulunca 80-90 litre su içerler.
İyi bakılan ve eğitilen develer aslında uysal hayvanlardır; ama çiftleşme
(Aşım) mevsiminde hırçınlaşır ve kızdırıldıklarında tükürür, tehlikeli biçimde
ısırır ya da tekme atarlar. Ayrıca tek hörgüçlü türün erkeği kızdığı zaman
ağzının yanından yumruk büyüklüğünde kırmızı renkli ve içi hava dolu sümüksü bir
kese (kızgınlık kesesi) çıkarır. Develerin çoğalma şekilleri memeli hayvan
olduklardından doğuraraktır.
Develer güç iklim koşullarına dayanıklı az besinle yetinebilen hayvanlardır.
Gerektiğinde dikenli bitkiler ve kuru
otlarla beslenebilir. Yeterli yiyecek bulamayınca hörgüçlerindeki yağı
kullanırlar. Hörgüçte depolanan yağ ırka ve beslenme koşullarına göre değişmekle
birlikte iyi beslenen develerde 700-900 kg’ye kadar çıkabilir. İyi beslenmiş
develerde yağla dolu olan hörgüç dik durur. Yağ azaldıkça daralır ve ucu bir
yana doğru sarkar. Sanılanın tersine mide ve
hörgüçlerinin su depolama özelliği yoktur. Ama
susuzluğa günlerce dayanabilirler. Vücut sularını yavaş yitirir ve 10 dakikada
yaklaşık 60 litre su içerek kaybettikleri ağırlığı yeniden kazanırlar.
Tek ve çift hörgüçlü develer çok geniş bir alana dağılmış olduğundan bazı
bölgelerde damızlık seçimine bağlı olarak yer yer birbirinden farklı özellikler
gösteren çeşitli ırklar türemiştir. Yalnızca Afrika’da 20 kadar tek hörgüçlü deve ırkı bulunmaktadır.
Çift hörgüçlülere uygulanan bakım ve besleme genellikle daha yetersiz olduğundan
bunlar arasında tek hörgüçlülerde rastlanan Mehari, Hecin ve Bikanir gibi seçme
sonucu elde edilen ırklara rastlanmaz. Bununla birlikte çift hörgüçlüler
arasında Türkistan, Moğol ve Kalmık gibi birbirinden
az çok farklı tipler ortaya çıkmıştır. İklim koşulları çok değişken ve kışları sert geçen
Türkiye, Türkistan, İran gibi ülkelerde ise iki tür arasında melezleme
yapılmaktadır. Çok eskiden beri bu yöntemle melez azmanlarının oluştuğu ve melez azmanı döllerin gövde yapısı kemik sağlamlığı kas gelişmesi çevre koşullarına
dayanıklılık ve iş verimi açısından söz konusu iki türe üstünlük gösterdiği
anlaşılmıştır.
Türkiye’de tek ve çift hörgüçlü develerin melezlenmesi ile elde edilen en
önemli melezlerden biri tüylü (ya da tülü) devedir. Tüylü devenin erkeğine
Besrek dişisine Maya denir. Soğuk bölgelerde kullanılan bu hayvanlar tek
hörgüçlü ve uzun tüylüdür. Maya ile Çift hörgüçlü erkek devenin geriye
melezlenmesinden elde edilen çift hörgüçlü Tavsi deve Besrek ile tek hörgüçlü
dişi devenin geriye melezlenmesinden elde edilen ve özellikle Aydın ile Adana arasındaki Yörükler tarafından yetiştirilen kısa
tüylü Teke devesi, dişi tekenin Buhur erkeği ile geriye melezlenmesinden elde
edilen Kerteles devesi Maya ile tek hörgüçlü erkek devenin geriye
melezlenmesinden elde edilen Yeğen devesi öbür önemli melezlerdir.
Eskiden Türkiye’de ulaştırma ve özellikle ordu hizmetinde kullanılan
develerin işleri giderek azalmış 1937’de 120 bine yaklaşan deve sayısı 1980’de
12 bine 1984’te 3 bine kadar düşmüştür. Bugün develer özellikle yörükler
arasında göç zamanı eşya taşımakta
zeytincilik bölgelerinde ulaşımı güç yerlerde devşirilen ürünlerin taşınmasında
Güney ve Doğu Anadolu’daki kurak ve yolu yetersiz
bölgelerde yük hayvanı olarak kullanılmaktadır.
Meyve, çiçeğin dişi
organının, döllenme sonucunda
farklılaşıp, yumurtalığın gelişmesiyle meydana gelen ve tohumları taşıyan organa
denir.
Olgunlaşma esnasında çiçeğin ovaryumundan başka, diğer kısımları genellikle dökülür
ve ovaryum olgunlaşarak meyveyi teşkil eder. Ovaryumu meydana getiren karpeller (meyve yaprağı), meyve kabuğu
(perikarp) haline ve ovaryum içindeki tohum taslakları da tohum haline döner.
Döllenme meydana gelmeden meyve teşekkülüne partenokarpi, böyle meyvelere de
partenokarp meyve denilir.
Meyveleri basit meyveler, küme (agregat) meyveler ve bileşik meyveler olmak
üzere üç kısma ayırmak mümkündür. Basit meyveler bir çiçeğe ait bir tek
ovaryumun gelişmesiyle meydana gelir. Agregat meyveler, bir çiçeğe ait
birbirinden ayrı ovaryumlardan, mesela böğürtlen, çilek gibi; bileşik meyveler ise birden fazla çiçeğe
ait ovaryumların bir bütün olarak gelişmesiyle meydana gelir, mesela dut ve incirde olduğu gibi.
Meyveyi teşkil eden meyve kabuğu (perikarp), üç kısımdan meydana gelmektedir.
Dıştan içe doğru dış kabuk (ekzokarp), orta tabaka (mezokarp) ile iç kısımdır ve
çoğunluk sertleşmiştir (endokarp).
Basit meyveler, kuru ve etli meyveler olmak üzere ikiye ayrılırlar. Fındık, buğday, ayçiçeği, keçiboynuzu, bakla ve fasulye kuru meyvelere misal verilebilir. Etli meyveler
de üzümsü (bakka) ve eriksi (drupa) olmak üzere ikiye ayrılır. Üzümsü meyvelerde
dış kabuk (ekzokarp) ince ve zarımsıdır. Orta (mezokarp) ve iç (endokarp) kısım
etlidir. Bu tip meyvelere üzüm, portakal, limon, kabak misal
gösterilebilir. Eriksi meyvelerde ise iç kısım (endokarp) sertleşmiştir. Erik, kiraz, şeftalide olduğu gibi.
Etçil bitkiler veya etobur bitkiler, besinlerinin (ancak enerjilerini değil) bir kısmını veya çoğunu hayvanları ve protozoaları, genellikle böcekleri ve diğer eklem bacaklıları, yakalayıp yiyerek elde
eden bitkilerdir. Etçil bitkilerin, toprağın ince veya besin maddelerince,
özellikle azotun, az olduğu asidik turbalık ve kayalık gibi yerlerde
büyümeye adapte oldukları görülür. Charles Darwin, etçil bitkiler üzerine bilinen
ilk tezi Böcekçil
Bitkiler adı altında 1875 yılında yazmıştır.Elleri olmadan böcek yakalayan, ağızları olmadan balık yiyen etçil bitkiler
mükemmel tuzakları sayesinde 'karınlarını doyuruyor'. Besin bakımından fakir
topraklarda yaşayan bu türler, özel 'av' teknikleriyle yaşamlarını sürdürüyor.
Mühendisler, sinekkapan bitkisinin (Dionaea muscipula) saniyenin onda birinde
kapanan yapraklarından esinlenerek hızla şekil değiştiren mikrolensler yaptı.
Massachusetts Üniversitesi'nden yapılan açıklamaya göre, bu yeni teknoloji
sayesinde ışık ve sıcaklığa göre değişen trafik işaretleri, renk değiştiren
boyalar yapmak mümkün olabilecek
Ahtapot (Çağdaş Yunanca
χταπόδι [htapódi]'den: <Katharevousa οκταπόδι <οκταπόδιον <Eski
Yunanca ὀκτάπους "Sekiz-ayak") (Octopoda) kabuksuz bir kafadan
bacaklıdır. Kayalar üstünde kollarıyla sürünerek ve suyu hunisinden
püskürterek hareket eder. Küçük türleri kayalık ve yarıklar arasında gizlenerek
avlanır. İnsan ve büyük hayvanlardan saklanırlar. Çekmenli
kollarıyla yengeçleri yakalar,
kabuklarını boynuzsu ikiz çeneleriyle ve dişli dilleriyle parçalarlar. Parlak ve
ses çıkaran nesnelere karşı çok meraklıdırlar. Bazı türleri savunma mekanizması
olarak mürekkep fışkırtabilir. Bu durum birçok kez Mürekkep balıklarıyla
karıştırılmasına yol açar. Mürekkep balığı en yakın
akrabasıdır.
Vücutları kısa ve yuvarlak yapıdadır ve manto üzerinde yüzgeçler yoktur.
Ahtapotlar, bir çift gelişmiş gözleri bulunan ve beyinleri iyi gelişmiş,
kabuksuz omurgasız hayvanlardır. Manto boşluklarında bulunan solungaçlarıyla
solunum yaparlar. Boyları 100 cm' ye kadar çıkabilir. Bir çift küçük çubuk
halinde kabuk kalıntısı bulunur. Ağız çevresinde, üzerinde 2 sıra vantuz (
yapışıcı safiha ) bulunan ve başın çevresinden çıkan 8 adet, benzer yapıda, aynı
uzunlukta ve dipte kısa bir zarla birbirlerine bağlı olan, güçlü bacak ve
kolları bulunur. Yalnız “Eledone” cinsi ahtapotlarının kollarında tek sıra
mevcuttur. Ters çevrilip bakılırsa tam ortada kuş gagasına benzeyen sert, koyu renkli ve kesici ağzı
görülür. Erkeklerde bu kollardan birisi cinsel organ vazifesi görecek şekilde
değişikliğe uğramış olup hektokotil
olarak adlandırılırlar.
Ahtapotun yumurtasının her biri bir kapsülle muhafaza edilir. Yumurtalar
salkım şeklinde bir küme meydana getirir. Her kapsülün bir ucu taşa veya başka
bir zemine bağlanır. Dişi ahtapot yumurtaların üzerine kuluçkaya yatar. Açlıktan ölme pahasına
yumurtalarını terk etmez. Hatta zorda kaldığında bacaklarından bir kaçını
yiyebilir. Yumurtadan doğrudan doğruya ergine benzer yavrular çıkar. Bu yavrular
sinir sisteminin
kontrolü altında kasılarak veya gevşeyerek seri bir şekilde renklerini
değiştirerek bulundukları ortama adapte olurlar.
Ahtapot Ege-Akdeniz mutfağının aranan mezelerinden biridir. Özellikle
zeytinyağlı salatası çok bilinir ve bölgede tüketilir. Avlanan ahtapot etinin
yumuşaması için tahta bir sopayla düz bir taşın üzerinde dövülür. Haşlandıktan
sonra salatası, yahnisi, kızartması yapılarak yenilir. Tekne üzerinden avlanması
'ahtapot salası' adı verilen kendine özgü bir oltayla yapılır. Kalın misina,
iple yapılan oltaya plastik yapma balıklar, fosforlu etiketler, ses
çıkartabilecek zil, metal levha takılır. Sürekli sallanan ve teknenin çok yavaş
hareket ettiği avlanmada maksat meraklı yaradılışa sahip hayvanın salaya
sarılmasını sağlamaktır. Dalarak zıpkınla avcılığı da yapılır.
Su yosunları ya da Algler (Latince deniz otu anlamındaki "alga" dan türetilmiştir ), büyük çoğunluğu fotosentetik olmasına ve bitkilere benzemesine karşın, bitkileralemiyle yakın akraba olmayan bir grup sucul canlı grubudur.
Deniz kenarında yeşil su yosunları
"Yosun" tanımı çoğunlukla su yosunları (algler) için kullanılsa da; yosunlar, kara yosunları ve su yosunları (algleri) gruplarını kapsayan genel bir terimdir. Su yosunları, bitkilerin aksine, fotosentez ürünlerini nişasta formunda depolamazlar. Kloroplastları, sitoplazma içerisinde serbest olarak değil, granüller endoplazmik retikulum üzerinde bulunur. Klorofil-c taşırlar ve bitkilerde bulunmayan başka pigment maddeleri bulundurular. Çeşitli su yosunu gruplarına özel renklerini bu pigment maddeleri verir. Su yosunlarında, bitkilerdeki yaprak, gövde gibi elemanlarına benzeyen, ancak damar dokusu taşımayan, özelleşmemiş vücut bölümlerine "tallus" denir. Üremeleri, ikiye bölünme, tomurcuklanma, ana bitkinin büyümesi, spor hücrelerinin ya da eşey hücrelerinin üretilmesi şeklinde gerçekleşir. Fotosentetik su yosunları, sucul ortamların birinci derecedeki üreticileri olduklarından önemlidirler. Alglerin bir diğer önemi de, birçok sucul canlının besin kaynağını oluşturmalarıdır. Ayrıca, çeşitli endüstri alanlarında kullanılan bazı hammaddeler yine bu su yosunlarından elde edilmektedir. Yaşamı sona eren su yosunlarının dış iskeletleri dibe çökerek, denizel kayaçların yapısına katılır. [[Ekolojide su yosunları Su yosunları, tüm ekosistemlerin bütünlüğünün korunmasında önemlidir. Okyanuslarda bulunan diyatomlar ve diğer mikroskobik yosunlar, tüm dünyanın ihtiyacı olan fotosentetik karbon ihtiyacının üçte ikisini üretirler. Sularda yosunlar tarafından gerçekleştirilen fotosentez canlılara oksijen sağlar. Su yosunları, bununla birlikte suda yaşayan canlıların besin ve korunma gibi ihtiyaçlarını da karşılar. Bilinen tüm bitkiler içinde en hızlı büyüme oranını gösteren Büyük Okyanus'un dev su yosunu Macrocystis pyriferanın yaprakları haftada 3 ile 4.5 m arası boy verebilmektedir. Çok yıllık bu bitkiler yaklaşık 60 metre uzunlukta olabilirken, bazen 100 metre yüksekliğe kadar ulaşabilirler. Bu yosunlar yaklaşık 100 kg. ağırlığındadır. 17. yüzyılın sonlarından beri, kahverengi alglerin yakılmasıyla mineralce zengin küllerinden sabun, cam, soda ve gübre yapımında kullanılan "potas" elde edilmektedir. Kimyasal maddeler arasında yer alan brom ve iyot ilk kez bu külden izole edilmiştir ve iyot hala Japonya'da deniz yosunlarından elde edilmektedir. Yosunlar yaygın bir şekilde gübre olarak kullanılmaktadır. Dünyanın bazı kesimlerinde kar altında yaşayabilen yosunlar, karın baharda pembe görülmesine sebep olurlar.
Su yosunları özellikle doğu Asya ülkelerinde önemli bir besin kaynağıdır. A, B1, B2, B6 ve C vitaminleriyle niyasin, iyot, potasyum, demir, magnezyum ve kalsiyum açısından zengindir. Bazı yosun çeşitleri "destek besini" olarak ticari işletmelerce yetiştirilmekte ve paketlenerek satılmaktadır. Çin'de yaklaşık 70 çeşit su yosunu yenmektedir. Bu çeşitlerin en bilinenlerden biri fat çoydur. Japonya'da yaklaşık 20 yosun çeşidi yemeklerde kullanılmaktadır.
Su yosunları (algler), bir çok farkı sınıflandırma yapılsa da genel olarak, prokaryotik ve ökaryotik olmak üzere iki ayrı sınıfa dahil edilebilir.
Bu gruplarda, kloroplast iki zarla çevrelenmiş ve muhtemelen bir endosimbiyozdan gelişmiştir. Yüksek bitkilerdeki pigmentler yeşil alglerdekilere benzerken, kırmızı alglerdekiler daha farklı gelişmiştir. Klorofil-b taşıyan diğer iki alg grubu ise şöyledir:
Bu grup, iki ya da üç zarla kuşatılmış muhtemelen yeşil bir algi içine hapsederek gelişmiştir. Chlorarchniophyta grubu, bir algin çekirdeğine ait küçük bir çekirdek parçası içerir.
Nemli bir kaya üzerinde yaşayan algler
Geri kalan algler, bütün kloroplastları klorofil-a ve c içeren alglerdir. Klorofil-c, prokaryotların hiçbirinde ve ilkel kloroplastlarda görülmez, fakat kırmızı alglerle olan genetik benzerlik akrabalıklarını gösterir. Bunlar;
İlk üç grubun (Chromista), kloroplastları dört zarlıdır. Bu grupların bazı üyeleri fotosentetik değildir, bazıları plastid taşımaz ya da kloroplastları yoktur.
Güney Amerika'daki akarsularda yaşayan, küçük ama yırtıcılığıyla dikkat çeken bir düzüneyi aşkın balık türü Pirana adıyla bilinir. Bu balıklar tetralar gibi, saldırgan olmayan çok renkli bir çok akvaryum balığının akrabasıdır. Piranalar çok geniş bir alanı kaplayan Amazon havzasındaki akarsularda ve Orinoko gibi yakınındaki ırmaklarda yaşarlar. İçlerinden 4-5 tür özellikle tehlikelidir. Ancak pacular (otçul piranhalar) saldırgan değildir.
Piranaların en belirgin özelliği iri ve sivri dişleridir. Güçlü kaslara bağlı alt ve üst çenesinde sıralanmış olan ustura gibi dişler ağız kapandığında birbirlerine sıkıca kenetlenir. Böylece pirana kendinden çok daha iri olan avından büyük parçalar koparabilir.
En büyük pirana türü Brezilya'nın doğusunda yaşayan ve uzunluğu 60 santimetreyi bulabilen piranadır. (Pygocentrus piraya)
Piranaların son derece yırtıcı olduğu eskiden beri söylenip yazılmıştır[kaynak belirtilmeli]. Gerçekten binlerce balıktan oluşmuş büyük sürüler halinde yaşayan piranaların suya giren ya da düşen sığır ve kapibara gibi iri hayvanlara saldırdığı bilinmektedir. Ama çoğu pirana türü diğer balıklar ve suya düşen meyve, tohum gibi bitkisel maddelerle beslenir. Piranalar ailelerine çok bağlıdır ama kan kokusuna dayanamaz. Örneğin pirananın annesi yaralanmışsa ve pirana kan kokusunu duyarsa hemen annesini yer.Yani huy ve fiziki yapıdan (diş ve kaslar) binevî köpek balıklarına benzerler. Bazı bölgelerde insanlar piranaların bol bulunduğu suların yakınlarına bile girmek istemezken, bazı bölgelerde piranalarla ilgili hiçbir saldırı olayına rastlanmamıştır. Bu balıkların özellikleri çok açken, üreme döneminde ya da büyük sürüler halinde dolaşırken büyük hayvanlara saldırdıkları sanılmaktadır[kaynak belirtilmeli]. Dişi piranalar yumurtalarını su bitkilerine yapıştırır, erkekleri de bunları yavrular gelişip çıkıncaya kadar korurlar.
SIRT YÜZGECİ; Sırt yüzgeci balığın dik durmasını sağlar. Bir nevi omurga görevi yapar.
ADİPOSE YÜZGECİ; Bu yüzgecin ne işe yaradığı bilinmez. Karasin grubu tüm balıklarda vardır. Etli bir yapıya sahiptir.
KUYRUK YÜZGECİ; Balığın su içinde ilerlemesini sağlar. Sağa ve sola hareket ettirerek balık suyu yarar ve ilerler. Ayrıca dümen görevi yapar ve balık kuyruğu sayesinde yönlenir.
ANAL YÜZGEÇ; Sırt yüzgeci ile birlikte omurga görevini üstlenir balığın dengede ve dik durmasını sağlar. Ayrıca bazı balıklarda üremeye yardımcı olur. (Lepisteste olduğu gibi)
KARIN ve GÖĞÜS YÜZGEÇLERİ; Balıkta kol bacak yerine geçerler. Bu yüzgeçler sayesinde manevra yaparlar. İleri geri yaptıkları hareketler ile balık ani fren yapabilir yada yavaşlayabilir. Kumu karıştırmak yada yumurtalarına oksijeni bol su yönlendirmek için göğüs yüzgeçlerini kullanırlar.
Pygocentruslar; Piranhalar doğada avlanarak beslenen canlılardır. Akvaryumda da bu güdü ile beslenirler. Yem attığınızda bazen korkak davranışlar sergilerler. Aslında bu korkak davranışlar avını yanıltmak ve onu kaçmasını engellemek içindir. Geri çekilip bir iki kere yaklaşıp kaçarlar ve daha sonra aralarından bir balık ilk ısırığı alır. Balığın kaçışı kalmamıştır ve saliseler içinde diğerleri de saldırır. Sürü oluşturacak kadar minimum sayıda balık beslemiyorsanız. Balık bu güdüleri kaybedecek ve parçalama işini bırakacaktır. Böyle bir durumda ufak parçalar halinde yem vererek balığı beslemek gerekir. En az 5-6 balık ile oluşturulacak küçük sürü balıkların birbirinden kuvvet almasını sağlar ve kendinden 3-4 daha büyük bir canlıya bile saldırabilirler. Piranhaların saldıramayacağı avın boyutu sürüdeki balık sayısına bağlıdır. Onlar saldırırken tek vücut olurlar ve hepsinin oluşturduğu kütleden daha büyük bir canlıya saldıramazlar. O yüzden ben onlara voltran diyorum. Saldırırken voltranı oluşturuyorlar ve tek vücut halinde saldırıyorlar… Genelde leş vb. şeylerle beslenirler. Fakat sürekli olarak bu tip yiyecekler bulamayıp açık sularda gördükleri hareketli canlılara da saldırırlar…
Serrasalmuslar; Asalak balıklardır. Nerde leş var orada onlar olur. Ancak genelde pygocentruslardan fırsat bulamazlar. O yüzden genel beslenme şekilleri başka balıklar üzerindendir. Kendi boylarında yada daha büyük balıkların yanlarında dolaşıp acıktıkça balıktan parçalar kopartırlar. Balık bir hafta veya daha kısa sürede iyileşecektir. Fakat bu arada yeni bir yarası daha olacaktır. Balık kaçana kadar peşinde dolaşıp durur yada artık balığın kaçacak hali kalmaz yaralarından dolayı hastalanmıştır ve ölecektir ki o ölmeden bizimki onu parçalayıp yer. Aslında işlerini garantiye alıp hiç aç kalmayan balıklardır. Pygocentruslar uzun süre aç kalıp daha sonra haddinden fazla beslenirler. Serrasalmuslarda bu yoktur. Bir pygocentus’a nazaran daha büyük cüssesi vardır fakat buna rağmen daha da küçük mideleri vardır. Az yiyerek karınlarını doyurabilirler ve kuraklık zamanında daha fazla hayatta kalma şansları vardır…
